अपेक्षा अपेक्षा अपेक्षा
काही मोठं नाही ह्या पेक्षा

मैत्री कडून...प्रेमा कडून
सगळीच नाती गेली अपेक्षांनी जडून
नात्याचा महत्व वाटे जास्ती जितकं
अपेक्षेचं वजन त्यावर जास्ती तितकं
मग सहजच होतात अपेक्षा भंग
नात्यातल्या सगळ्या रंगाचा विरंग

अपेक्षा अपेक्षा अपेक्षा
काही मोठं नाही ह्या पेक्षा

काही अपेक्षा करतात खिसा तंग
तर काही बदलू पाहतात जगण्याचाच ढंग
अनेक असतात पण वीणा कारण
मोडता मात्र त्या तुमचा जीव तारण
आनंदावर अपेक्षांचे पडू नये विरजण
नाहीतर होते आयुशाचे रान नीरजन

अपेक्षा अपेक्षा अपेक्षा
काही मोठं नाही ह्या पेक्षा

अपेक्षांना सोडून जगू शकेल जो
सर्व सुखी जगात बनू शकेल तो
अपक्षा न बाळगता जे नाते निभवती
सुखद आनंदी धक्के तयाना लाभती
अपेक्षा न वाढवण्याचा प्रयत्न आपण हि करावा
नितळ प्रेमानी आपला घडा भरावा


वाचकांना टीप: बरेच दिवस नवीन कविता लिह्नी झाले नाही. त्या मुळे
तब्बल एक वर्षाने ह्या नवीन कवितेची संघ्रहात वाढ करीत आहे. ह्या पुढे नवीन
कविता लवकर लिहून पुन्हा इतक्या काळाचा अंतर होऊ नये हा प्रय्ताना मी करणार आहे.
आपल्या प्रोत्साहनासाठी आभारी आहे.
-सचिन

मित्रा म्हणालास कित्ती कित्ती आवर्जुनही
"आमचं तसं काही नाही
फक्त मैत्री, नाही आणखी काही
तुझं उगाच चालतं बघ डोकं काहीबाही "

पण सकाळ संध्याकाळ तुमची सोबत जाई
फोनवर ना बोलता हि रहावत नाही
दुसरीकडे बघितलस तुही
कि होते तिची लाही लाही
तरी म्हणतोस मित्रा "तसं काही नाही"

मान्य आहे आम्हा हा नवीन जमाना
आम्हीही त्यातलेच काय सांगू बहाणा
मजा वाटते म्हणून पाहून तुम्हा दोघांना
पण ओळखून असतात चोरच दुसर्या चोरांना

आहे आयुष्य एकाच, त्यात मज्जा करना
लपवायचं कशाला उगीच गरज नसताना
नाही म्हणणार आम्ही तुम्हा "अरे लग्न करना"
विषय हि काढणार नाही कधी गप्पा मारताना

- सचिन

मित्र म्हणाला बाबा झालो... तू कधी होणार सांग?
बाबा होउन सांग मित्रा फिटेल का आयुष्याचा पांग?

जन्मा आणून त्या जीवाला नेऊन पाळणाघरात टांग
शीक्षा भोगण्या अशी तयानी काय केला अपराध सांग
जाई जिथे तो या जगात लावावी लागेल सतत रांग
बाबा व्हायची झाली तयारी तुझी तरी कशी सांग

मित्र म्हणाला बाबा झालो... तू कधी होणार सांग?
बाबा होउन सांग मित्रा फिटेल का आयुष्याचा पांग?

माहितीये मला होणं बाबा काम नाही सोपं
कुंडीत लावली सहज तरी जोपासावी लागतात रोपं
झाडांना तरी होत नाही कधी सर्दी किवां ताप
चिमुकल्या जीवाला त्या घरी सोडता होईल स्वतःवर संताप

मित्र म्हणाला बाबा झालो... तू कधी होणार सांग?
बाबा होउन सांग मित्रा फिटेल का आयुष्याचा पांग?

सकाळी लवकर जाऊन येतो उशिरा असं माझं काम
बायकोचं हि तसच आहे नाही पळभर आराम
बाळ सांभाळायला मग ठेवावी लागतील मोलाने लोकं
नुसता विचार केला तरी गरगरतं हे डोकं

मित्र म्हणाला बाबा झालो... तू कधी होणार सांग?
बाबा होउन सांग मित्रा फिटेल का आयुष्याचा पांग?

प्रपंचाचा वाढवा करून होईल जीवाची लाही
मान्य मला आहे स्वार्थ ह्यात मोठा माझाही
बाबा व्हायची अजून तरी माझी तयारी नाही
म्हणून सांगतो मित्रा घाई नको काही... घाई नको काही.

- सचिन

एक एक दिवसच त्रासदायक असतो
त्याच दिवशी नेमका कसा काळा बोका दिसतो
मग सगळे अपयश त्या बोक्याचा माथी
रस्ता ओलांडायची ह्याला भलतीच सुचली तिथी

पूर्वजांना आपल्या कशे हे विचित्र सुचले उपाय
मना मिळे सांथवन मग उलटे टाकून पाय
बोक्याला बिचार्या फक्त असते हवी दुधाची साय
जरा केलं शुक-शुक तर पाळतो धूम ठोकून पाय

तसा तो बोका असतो ओलांडत रस्ता रोजच
आपलं मात्र जातं लक्ष नेमके आजच
फोडावस वाटते मग त्याचा छोट्याशा डोक्यावर
आपल्या वाटी आलेल्या अपयशाचं खापर

- सचिन

आज अचानक अनकाळी हा पाऊस कशाने आला
वसंतात भिजलेल्या तिचिया केसांचा गंध आठवूनी गेला
गर्द मेघ हे असमंतातुनी गडाडूनी बरसुनी जाती
पेटवती मग अंतरी तिचा आठवणींचा वाती

अनकाळीचा पावसात ह्या भिजणे योग्य नाही
जवळी असता ती तिचिया आठवणीत रुजणे योग्य नाही
मन वेडे हा पाऊस कसाही गोड ह्याला वाटे
आठवण हि तशी हताळे सांजा अन पहाटे

अनकाळीचा पाऊस हा टिकला नाही काही
आठवणीचा दीप मात्र हा नितांत तेवता राही
सांगा दोस्तहो पावसात हे मन का वेडे रुजते
पावसाचा नवा खाली हे आठवणीत का हो भिजते

-सचिन

दिवस उन्हाळ्याचा आहे तापलेला
पण जीवाची घालमेल उन्हामुळे नाही
आयुष्याचा वाटेवर जे वळण मी घेतलेलं
आपल्या सुखाचा गावी आपल्याला पोचवेल कि नाही

जुळलेली मनं कधी वेगळी होऊन धड-धडताना
कधी एकमेकां पासून लपवून ठोके चुकवताना
डोळ्यात नसलेलं हसू ओठांवर उमटताना
वाया जातंय जीवन विरहात जगताना

तुझा वाटेला डोळे लाऊन बसताना
प्रत्येक क्षणात विचारांच्या वादळाचा पाऊस
डोकं म्हणतं नको वेडा होऊस
पण मनातनं हाक येते... नको ना जाऊस

वादळापासून लपायला तुझा कुशीत आलो तर
तिथे पण केलंय एका वादळाने घर
हि वादळे शांत होणार कधी
वाहणार कधी शांतपणे निथळ प्रेमाची नदी

आज माझे शब्दही वाऱ्यावर भिरभिरतायत
वावटळीचा आवेगात आपला अर्थ हरवतायत
अर्थ पूर्ण हरवायचा आत वावटळ सरूदे
शब्दांचा ह्या माझ्या अर्थ तुला कळूदे… अर्थ तुला कळूदे…

- सचिन

फोनवर बोलता बोलता तू निजून स्वप्नांचा गावा गेलीस
पण तुझा श्वासांचा मंद स्वर मला ऎकू येत होता
हळूच हात धरून जसा मला तुझा कुशीत नेत होता
नुसता तुझा श्वास ऎकून मन शांत होतं
तू झोपी गेलीस तरी मला माझं मन बोलत होतं
श्वासातन तुझा ऎकायला मला त्याची धड धड येते
तुझा छातीत राहतंय ना ते त्याला माझी आठवण येते
माझाकडचा तुझा मनाला भेटीची ओढ लागते
काय सांगू प्रिये तुला तुझा शिवाय कसा जगतो मी
जगतो काय कसा बसा दिवस काढतो मी
कधी तो दिवस येईल ह्याचीच वाट आहे
आशा तेवढीच बुडनार्यासाठी गवताचं ताट आहे

- सचिन

तुझी मी
माझा तू,
आपण एकमेकांचे.....

माझे डोळे
तुझीच छटा,
स्वप्न चांदण्यांचे...

तुझे ओठ
माझी गोडी,
गुपित भारावल्या क्षणांचे....

माझे श्वास
तुझी धडधड,
संकेत मीलनाचे.....

तुझी मी
माझा तू
सत्य जीवनाचे.....

- प्रीती

तुझ्या-माझ्या मधे हे किती योजने अंतर..
तू मला अन मी तुला असे समांतर !
जन्मांतरीची साथ ही आपुली…
तरी नाते अधीर - अधांतर !

दाटलेले शब्द ओठी, पोचवू कसे तुला?
आसुसली माझी मिठी, पाठवू कशी तुला?
हुंकार तुझे ऐकुनी होतसे जिवाची लाही....
लाचार मी असा, बस इथून तुजला पाही !

ऋतू आला, गेला ऋतू... आतूर तू
क्षितिजा पार मीलन हे जाण तू
सखे-लाडके जरा प्रतिक्षा, धीर जरा...
मेघदूता सवे ओली माया भिजवेल धरा !

- प्रीती

आला दिवस गेला आणिक
             झाला पुन्हा जुना,
'उद्या' उजाडे अन् दाराशी
             जणु नवा पाहुणा !

नवे स्वप्न, नव्या आशा
             मनी उमले पुन्हा,
मधेच अलगद आणि अचानक
             दार वाजवी, स्मृती-खुणा !

हरएक दिसाची आपुली ओळख
             ज्याच्या-त्याचा मना,
अनुभव म्हणती कोणी आणिक्
             'आयुष्य' कोणी म्हणा !!

- प्रीती

किती कथा, किती व्यथा.....
इथून-तिथून, अशा तशा
ह्याच्या-त्याच्या, माझ्या-तुझ्या
चार भिंती, चार फरशा !

आत-आत खोल-खोल
भिरभिर फिरता एक भोवरा...
सांग ना आता कुठे-कसा
शोधून सापडेल खरा चेहरा ? ?

पापणीवर येवून थांबलेला थेंब
ओठावर येवून लांबलेला शब्द...
मन पछाडलेला एक प्रश्न,
ही नियती, की प्रारब्ध ? ? ?

- प्रीती

कार्यालयाचा बाहेर पडणाऱ्या पावसाचे थेंब एक डबकं साठवतंय
लहानपणी कुतुहलाने अशाच डबक्या कडे तासन् तास बघणं आठवतंय
आठवतीय त्याच डबक्यात सोडलेली ती कागदाची होडी
आठवतीय कुठूनशी मधेच उडी मारणारी बेडकी देखील थोडी

पाऊस सरल्यावर ती बेडकी पाण्यामागे निघून जाते जशी
आपली वाटचाल त्या डबक्या पासून ह्या डबक्या पर्यंत तशी
आयुष्याचा ओलावा टिकवून ठेवण्याच्या धडपडीत
कधी मायेचा विमानात तर कधी प्रेमाचा होडीत

चार दोन दिवसात हेहि डबके नाहीशे होईल
मनात फक्त ते लहानपणचे डबके तसेच राहील
दर पावसाळ्यात व्हावे एकदा तरी आठवणींचे डबके तुडूंब भरायला
माणूस आहोत आपण ह्याची जणू आठवण करायला

- सचिन